Evet bir türlü ayak uyduramadım babamın ve atalarımın yaşadığı yere.Bundan on yıl önce sanki buraya ait gibiydim ama çocuktum ve her şey daha kolaydı.Şimdi yaşamak da ilişkiler de benim açımdan oldukça zor.Benim gibi bir insanın iletişim kurmak da zorluk çekmesi kadar komik bir şey yok sanırım. :)) Burada olan benim yaşımdaki insanlar her sene buraya geliyorlar ve haliyle ilişkileri oldukça iyi.Ben on yıl ara veriyorum ve onların içine girmeye çalışıyorum.Birkaç tane iyimser olup beni de aralarına dahil etmek isteyen insanlar oldu.Ama çoğu yabancı gözüyle bakıyordu ki onlar için öyleydim.Beni kapitalist görüyorlardı belki de.Beğendikleri şarkıları dinlemediğim ve sadece gözlem yapmak amacıyla yanlarında bulunduğum apaçık ortadaydı.Belki de bilmem ne marka eteğim ve bilmem ne marka aksesuarlarım la küçük bir kapitalist tim, onlar için.Ama düşüncelerim tabi ki de o yünde değil.Ben de çalışıp alabiliyordum o şeyleri.Onlara göre bir yabancıydım ve hep de öyle olacak.Ki onlar da benim için çoğu özelliklerimizin aynı olmadığı birer yabancılar.Kutsal topraklar beni pek kabullenemedi sanırım ama aynı şekilde ben de.Burada yaşamak zor,şartlar sınırlı.Ve benim alıştığım düzen burada enkaz altında.O yüzden yapamıyor insan.Benim amacım babaannem ve dedemi görmek ti ve gördüm de.Yaşlılar ve birilerini görmeye ihtiyaçları var.Bir de babam çok gelmemi istiyordu şimdi acayip mutlu ben de buradayım diye.Ama farkında artık burada yaşayamadığımın.Cildim kurudu,her yerimi sinekler ısırdı ve benim gitme vaktim geldi.E ailemi de mutlu ettiğime göre bana beni kapitalist görmeyen İstanbul yolları gözüktü.
Şehir den uzakta kaldığım zamanlardan yazılmış bir yazı....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder