Annemin Kehanetleri :)

Bu sabah uyanır uyanmaz aklıma gelen tek şey kulaklarım oldu.Nedenini bilmiyorum ama küçüklüğümde büyük bir sorundu kulaklarım.Çok hassas yapısı vardı ve istediğim zaman küpe takamıyordum,takmaya çalışsam annem"kesin yara olcak takma şunu " diyordu ben takıyordum ve yara oluyordu.Bugüne kadar annemin her dediği çıkıyor yalnız şunu yapma böyle olur oraya gitme başına şu şu gelir hepsi oluyo bazen tırsıyorum kendisinden :) Anlayacağınız küçükken bir sürrü küpe alırdım ama takamazdım ve adeta bir Sezercik edasında  "elbet ben de takıcam bi gün" der dururdum :) Neyse ki lise ye filan geldiğimde vücudumun o kadar da hassas olmadığını anladım ve artık küpeler yara yapmıyordu dilediğim gibi takıyordum.Sonra ben hızımı alamayıp burnumu deldirdim.Tabi izin almadım ve resmen emir vaki yaptım öyle gittim eve.Tabi o zamanlar teeneage zamanlarım böyle tarz olmaya çalışıyosun filan.Önce kimse bi şey demedi zaten kimse bi şey demezdi de sadece annem derdi enteresan bi şekilde o da bi şey demedi ta ki ben burnuma boncuk yerine halka takıncaya kadar. Evet halka takmak istiyordum ve onun için deldirmiştim zaten burnumu.Annem iğrenç olmuş gibi  bir çok sıfat kullansa da olsun ben mutluydum.Hatta hayvan benzetmeleri bile olmuştu ama olsun ben gene de  mutluydum :) Ama gel gör ki annem gene bi kehanet üzerinde kafa patlatıyordu. Bir gün geldi ve bana dedi ki "sen tak bakalım burnun düşsün de gör" Hayda burun düşmesi de ne oluyor ki ilk defa duydum Ya anne ne olacak sanki burnuma hey allahım ya derken "şişicek abidik gubidik bi şekle gircek iğrenç olcaksın diyince "he anne he " diyip geçiştirmiştim.Aradan bir hafta geçti bir sabah uyandığımda burnum kafam kadar şişmiş ve abidik gubidik bi şekle girmişti çok tırsıtığımı hatırlıyorum ve annemin o pis gülüşünü de ya zaten hırsımı da aldım diyerekten çıkarmıştım hızmayı o gün bu gündür takmıyorum :) Şimdilerde ise dövme yaptırmayı planlıyorum yaklaşık bi on yıldır düşünüyorum.Şimdi kalıcı bir şey olacağı için iyice düşünmem gerekiyordu ama on yıl kadar mı olmalıydı bu orası tartışılır. :)) Neyse işte cesaretimi anca topladım diyelim :) Annem önceden hiç istemiyordu aslında biraz da onun için yaptırmadım kadın ne derse oluyordu vücudumun kalıcı bir şekilde kötü olmasını istemiyordum ama artık o da ikna oldu yani "ne halin varsa gör " tarzındaydı ama olsun razı olmuştu işte o kötü düşüncelerini evrene yaymadığı sürece tehlikeden uzaktım :)) Sanırım Şubat'da dövdürcem kendimi yani öyle planladık kızlarla umarım ölmeden yaptırabiliriz :) He bu arada şunu da söyleyeyim bi kere babamla birlikte arabayla bi yere gidicektik annem "arabayla gitmeyin bi şey olcak hissediyorum demişti" tabi biz takmadık, arabayla gittik filan işte sonra park ettiğimiz yerde bulamadık arabayı çekmişler bilmem nereye götürmüşler bulana kadar anamız ağlamıştı dicem ama eminim annem o sırada halimize pis pis gülüyodu :D :D